Het was een witte dag toen ik stierf. Het was wit en de wereld was vrolijk. Iederen wist wie ik was maar niemad kwam toen ik stierf. Alle die witte en vrolijke mensen wilden niet weten dat ik dood ben. Ze hadden iets anders te doen, iets meer belangrijk. En ik moest vragen - wat kan meer belangrijk zijn dan de dood van een vriend?
"Mijn eigen fantastische leven", heb ik gehoord.
Ja, fantastisch. Je praat over je problemen, over je liefde en over kleren. Echt fantastis en leuk. De echte, grote problemen interesseren je niet. De dood van je vriend interessert je niet. Wat soort van vriend ben jij? Zal jij alleen sterven?
Ja, omdat je vrienden dezelfde als jij zijn. Fantastisch.

Wie en Ik.

Als je dat echt wil weten, ik zit hier voor mijn computer en ik probeer je in een van mijn verhalen te zetten. Het is niet makkelijk. Het is echt moeilijk! Ik weet niet wie je bent. Ik kan me niet herinneren de kleur van je stem of de geluid van je ogen. Maar dat kan ik wel verzinnen. Mijn grootste probleem zijn de kleuren en geluiden van je persoonlijkheid. Was jij tussen wit en grijs of was jij meer paars? Wat was je innerlijke naam en waar was jij geboren? Soms vraag ik me af of er een echte naam was achter Jij die ik kende...

Wie en Jij?

Nee, ik wil het nooit zeggen: Mijn wereld wordt donker. Ik ga nooit daarover praten: Ik ga haar vermoorden. Ik zal nooit weer zinloos door de stad wandelen. Ik heb een plan gemaakt. Een plan zonder vles of gedachten. Het plan dat geel was maar nu is het meer blauw dan rood.
Het plan dat haar naam zal verandern. Haar naam. Haar persoonlijkheid.
Persoonlijkheid dat op een zonnige dag geboren was. En wie was zij? Zij was ik en ik was jij en jij... en jij ging en ik bleef alleen.
Mijn geest wandelt door de witte landen en koude gedachten. En waar ben jij?

...

wit. wit zijn de mensen. wit ben ik. wit is het leven. wit zijn de dromen. wit zijn gedachten. wit. wit bewegt. wit slaapt. wit leeft. wit maakt de kleuren. de zon, de zee, het gras. geel, blauw, groen. alles is wit. witte gebouwen in een witte stad. witte appartamenten. witte stoelen. witte tafels. witte bedden. een grote witte beeld. ik zie geen grijs nu. ik zie geen vlek. alleen een groot wit schilderij zonder iets of iemand. ik, aleen. en wit. witte wereld door de witte ramen. en in die wereld zit jij met de zwarte bladeren in je handen.

Droom?

Alles. Bijna alles is mijn. Nieks is jouw.
Je hebt geen kleuren. Geen orde, geen liefde, geen woorden. Je hebt hier gekomen om iets belangrijks te zeggen. Je zei nieks.
Waar kwam je vandaan weten wij niet. En jij zwijgt.
Waarom? Ik weet het niet.
Ben jij alleen maar een gedachte in mijn hoofd? Wie weet dat?
Ik? Jij? Nee?
He, waar ben je? Waar ga jij naartoe?
Mijn benen doen pijn, mijn lichaam is moe... Doe het licht uit. Ik wil slapen. Mijn droom is meer belangrijk dan dee wereld.

Ik heb hier gekomen om een nieuwe wereld te maken. Mijn eigen. Het is geen verandering, het is een spel. Een spel op die grote papier onder je voeten. Loop voorzichtig, jij loopt over mijn dromen. Dromen van glas en water en als mijn gedachten gebroken worden, zullen mijn dromen je papier nat maken. En de woorden zal je niet meer zien. En ze zijn belangrijk... ze staan voor mijn ziel, voor mijn hart en lichaam, ze staan voor mijn leven. Blauwe woorden op het witte papier.
Ik wilde hier blijven, maar ik kon niet. De stad was donker en je woorden gebroken. Als ik bij jou was... En ik probeerde een ander leven te maken, een ander papier te schrijven en andere letters te gebruiken... maar...
Blauwe woorden op het witte papier. Onder je voeten. Loop voorzichtig, jij loopt over mijn dromen.

Waar is het leven?

Het was half tien toen mijn telefoon rinkelde.
Met wie praat ik?
Kom hier straks.
Dat kon ik niet. Zijn stad is ver, verder…
Uit de magische tram zag ik het alles. Zijn gebouw, zijn appartement, zijn ogen en kristallen gedachten. Een ding wilde hij. Ik had het, maar het was mijn. Mijn egoistische persoonlijkheid stond centraal. Ik speelde met de waarheid, met zijn werkelijkheid, met zijn geloof. Ik speelde een witte spel toen mijn geest zwervde door de sneeuw.
Het was koud. Het sneeuwde en de straten waren grijs. Er was niemand buiten. Als de hele stad dood was, niet alleen mij. Een groot gebouw. Zonder twijfel ging ik erin. Zijn appartement was op de negende verdieping. Er was niemand. Waarom kwam ik? Ik weet het niet.