Droom?

Alles. Bijna alles is mijn. Nieks is jouw.
Je hebt geen kleuren. Geen orde, geen liefde, geen woorden. Je hebt hier gekomen om iets belangrijks te zeggen. Je zei nieks.
Waar kwam je vandaan weten wij niet. En jij zwijgt.
Waarom? Ik weet het niet.
Ben jij alleen maar een gedachte in mijn hoofd? Wie weet dat?
Ik? Jij? Nee?
He, waar ben je? Waar ga jij naartoe?
Mijn benen doen pijn, mijn lichaam is moe... Doe het licht uit. Ik wil slapen. Mijn droom is meer belangrijk dan dee wereld.

Ik heb hier gekomen om een nieuwe wereld te maken. Mijn eigen. Het is geen verandering, het is een spel. Een spel op die grote papier onder je voeten. Loop voorzichtig, jij loopt over mijn dromen. Dromen van glas en water en als mijn gedachten gebroken worden, zullen mijn dromen je papier nat maken. En de woorden zal je niet meer zien. En ze zijn belangrijk... ze staan voor mijn ziel, voor mijn hart en lichaam, ze staan voor mijn leven. Blauwe woorden op het witte papier.
Ik wilde hier blijven, maar ik kon niet. De stad was donker en je woorden gebroken. Als ik bij jou was... En ik probeerde een ander leven te maken, een ander papier te schrijven en andere letters te gebruiken... maar...
Blauwe woorden op het witte papier. Onder je voeten. Loop voorzichtig, jij loopt over mijn dromen.

Waar is het leven?

Het was half tien toen mijn telefoon rinkelde.
Met wie praat ik?
Kom hier straks.
Dat kon ik niet. Zijn stad is ver, verder…
Uit de magische tram zag ik het alles. Zijn gebouw, zijn appartement, zijn ogen en kristallen gedachten. Een ding wilde hij. Ik had het, maar het was mijn. Mijn egoistische persoonlijkheid stond centraal. Ik speelde met de waarheid, met zijn werkelijkheid, met zijn geloof. Ik speelde een witte spel toen mijn geest zwervde door de sneeuw.
Het was koud. Het sneeuwde en de straten waren grijs. Er was niemand buiten. Als de hele stad dood was, niet alleen mij. Een groot gebouw. Zonder twijfel ging ik erin. Zijn appartement was op de negende verdieping. Er was niemand. Waarom kwam ik? Ik weet het niet.

mijn eigen zon

De belangrijkste uuren van mijn leven. Wat willen wij? Best te zijn? Best in de stad, in de staat, in de wereld? De roem en de prestaties... Maar hoe gedragen wij met elkaar? We zouden een man verwerpen als het lijkt dat we met een ander verder kunnen gaan. Verder gaan!Over de lijken. En ik? Waar ga ik zo snel naartoe?

Ik wil niet meer in het blik groeien. In het grote, grijze, gloeiende blik. Deze stad heeft geen recht op me meer. Niemand heeft het recht op mij. Ik ben geen mens die werkt en de kranten leest.

Het persoon die gekozen is, boog tot de bodem en hij weet het. Hij bewondert zijn eigen edelheid waarmee hij de parels aan de zwijnen gooit.

Vermeer

Ik wilde iets interesants schrijven, maar.... Vandaag was ik in Politika en het was echt interesant (voor mij). Ik wilde iets over Vermeer vinden. Ik vond aleen maar twee artikels...En nu zoek ik op internet en dat is echt saai. Niemand heeft een gode kritiek op Vermeer geschreven. En ik kan geen artikel van Shejka vinden. Shejka vas goed... en hij hiel van Vermeer, hij heeft over hem geschreven, maar dat staat niet op het internet... en dat is saai.
Vermeer was een grote schilder, waarom heeft niemand van Servie over hem geschreven?
Een kleine kritiek...? Niemand?
Ik zou graag een inerview met een kunstenaar doen? Maar ik weet niet wat ik moet vragen...
Welke vragen vinden jullie interesant?
Wat denken jullie over Vermeer? Was hij goed?

Ja!

Runaway

Mijn vrienden zijn depresief, ik kan de kwestie van je eenzaamheid voelen.
Ik ga blijven.
Ik ga met mezelf vechten.

Ik wil weten waarom…
Ik weet niet wat je zie.
Ik ga blijven. Het is alleen maar een gedacht, ik heb het alles gezegd.

Ik wil niet weggaan.
Ik heb het antwoord in je verhaal gevonden.

****************

Ik wil weggaan.
Ik haat waneer je zegt dat je het niet kan begrijpen.
Ik wil in energie zijn, niet met mijn tegenstander
Een plaats voor mijn hoofd…
Jij probeerde mijn alles te krijgen, ga weg!

Ik wil weggaan, zonder je te zien.
Ik wil de waarheid zien, ik wil de antwoorden weten.
Ik wil de deuren dichtdoen en mijn hersens open.
Onder het water waar gedachten kan ademen.

Een beetje te laat..

Damage

Ik dromde hoe de zielen doodgingen. Maar de ogen keken naar mijn verlies.
Zoals de doden die lopen, maar dromen.
Ga weg! schreeuwde ik om mijn jaren weer te zien.
Ik geef je mijn ziel als een cadeau. Het gootste van alle die dagen die je hebt gehad..
Ik dromde dat ze gingen. Ik kon niet zijn ogen in leven weer te brengen. En ik kon je niet beschermen.
En ik vluchte naar een droom. Naar een droom over de witte, witte winter. Zonder zon, alleen maar sneeuw. En in die droom kon ik niet slapen. En mijn ogen witte waren. En geen mens zag ik in die droom zonder dromen.
Ik dachte na, maar kon niet zien – is er een groter gedacht achter die gewone gedacht?
Gedachten over een droom? Een grotere droom met een plan erin? Het plan over toekomst?
Ja, het leven.