republiek UZICE

De Republiek Uzice was een ministraat die bestond in de Tweede wereld oorlog. De republiek was uitgeroepend door de Parizanen, de Jugoslavische verzetsstrijden. De hoofdman was natuurlijk Tito. Die jaren waren niet de beste, maar Uzice was vrij, en dat was belangrijkste.....
En nu als Tito acher het museum slaapt, zijn we nog vrij. Wat veranderd? Weinig. In de jaren 90 was Uzice enige stad met demokratische system van overheid.



De nachten hier zijn echt koud, de dagen gaan langzaam.
Wat moet je zien?
hmmm... ik weet het niet. De Oude Stad, misschin? Daarvan kan je heel goed de hele stad zien. De tank voor de museum? Hij is van de Tweede wereld oorlog.
Het hotel dat op een raket lijkt? De architect die de project geemaaakt had, stierf voor het hotel werd gebouwd, daarom is er geen zwembad in 'raket':(
Het huis Jokanovic. Theater. Sergej Trifunovic en zijn broer zijn van Uzice :) Weet je misschien wie Vahidin Prelic is?
Blue Moon en Suljaga. Komplet lepinja is een deel van onze traditie.
Djetinja. De mooiste rivier strand in hele Servie. Misschien durf je van de Oude brug in het water te springen (16 m)?







en..
oh, ja... De mensen van motorclub "ERE" gingen op zijn motors naar Noordpol en SlobodaPointSevojno is een oud - nieuwe voetbal club die nu in de Eerste liga speelt :)

Wat nog?
ik weet het niet... Sandra, heb je misschien een suggestie?

Special Victims Unit

Achter de berg is de veld. Achter de veld is het bos. Achter het bos is het huis. Achter het huis is de weg. De weg die naar je gaat...

Toen hij ging, begon het te regenen.
Ze deed haar regenjas aan en ging buiten. De stad was nat en donker. Het lijkt alsof idereen moe was. Ze liep naar de faculteit.
SMS... " Ik ben op de luchthaven, ik zal je opbellen waneer ik thuis kom. : *"
Stlte.
Ze was niet boos. Zij was niet triest. Zij heeft weer in haar hart vrede gevonden.
Zij was niet eenzam. Ze had grote plannen. Ze had een pistool verborgen in haar hoofd. Leiden bullet die haar wereld kan veranderen.
Lawaai.
Zij was boos. Zij was trist. Zij had geen vrede in haar hart. Zij was eenzam. Maar ze had een pistool in haar regenjas. Leiden bullet die zij gaat verbruiken om haar leven te veranderen...

Het leven op de papier

Ik was op de straat toen de telefoon rinkelde.
"Dag, weet je misshien met wie praat je?"
Ik wist, maar...
"Ik moet een beetje nadeneken."
Mijn hoofd was leeg, ik had geen woorden, aleen...
"Ja ik weet het nu. Waar ben je? Hoe gaat het met je?"
Hij kwam in Londen. Waarom?
"Heb je misshien een beetje tijd? Ik wil je zien."
Mijn lichaam deed pijn. Waarom wil hij de verleden weer open doen?
"Ik weet het niet, 't is een beetje laat..."
"Ik ga morgen naar Alaska terug."
Mijn gedachten beefden.
"Waar ben je? Ik kan meteen komen."
Toen ik daar kwam, stond hij voor de deur met een sigaar tussen zijn vingers.
Hij wist niet hoe de dagen zonder hem donker waren. En toen hij ging hoe ik gebroken was.
Nu staan hij voor me met glimlach op zijn gezicht als hij altijd hier was. Als dat zijn stad was... En waarom? Hij hild nooit van deze stad, en morgen zal hij weer ontspannen en ik zal weer boos op hem zijn... Wat doe ik hier dan? Voor zijn deur?
"Wil je binnen komen?"
Hoe kan ik dat doen. Nee, ik wil niet en ik zal niet binnenkomen!
"Ja, waarom niet?"

Je gedachten zijn te paars

Ik ben hier, maar enzaam.
In me iz er alleen stilte tijdens ik door de stad loop.
Mijn dromen waren groot. De plannen waren groot. De gedachten waren schoon. De kracht was sterk genoeg. Het lijf was gezond. Er was licht op deze weg. Er was schoonheid. Ik kon me horen zingen... praten... zeggen.
Ik was hier, ik was niet alleen. Ik wist de woorden van het leven. Ik wist de woorden van mijn leven. Ik was het leven. Ik was het licht. Ik was het lied die voor de piano geschreven was.
De dagen waren wit.
Nu zijn de nachten ook wit.
Nu kan ik niet slapen. Ik kan niet dromen.
Er is een oorlog van gedachten in mijn hoofd. Een oorlog van woorden in mijn lichaam.
De dagen zijn dezelfde. De nachten zij dezelfde. Deze stad is zo klein en donker.
En alles was beter. Schooner. Onze leven was groter... Er was lawaai. Er was overstroming van woorden, maar nu is het klaar.
Stilte. Rond me. In me.
De dagen zijn verloren.

Nu moeten we alles zeggen.

-Ik kan niet met je praten.
-Waarom?
-Ik heb geen tijd.
-Waneer wil je de tijd hebben?
-Ik weet het niet. Nooit?
-Wat heb ik gedaan?
-Ik weet het niet. Niets?
-Waar ligt het probleem?
-Het sneeuwt en ik ben te laat. Ik moet gaan.

De straat is nat. De stad is groot maar stil. Er is bijna niemand buiten.
Ik ben boos en onrustig. Vannacht zal ik niet slapen. En ik moet gaan. Ik ben laat. Altijd ben ik laat.

Ik ben verloren tussen de muren van je gedachten. Ik kan niet staan dichtbij de woorden die geen betekenis hebben. Ik moet gaan. Ik wil gaan. Maar er is geen verte die ver genoeg is van je ogen die me niets kunnen zeggen.
Het is genoeg met leugens. Nu moeten we alles zeggen.

mijn handen zijn schoon

Ik zal de wereld veranderen tot het eind van deze lied
Ik zal een dronken dans spelen in het ritme van wind
Ik zal de zon laten om deze lief te smelten
Tussen de wereld ver van ons

Ik kwam om je te dragen
Dat je niet bang bent
Dat je niet je ogen dichtdoen
Dat je niet woord bij woord vergeet

Ik kwam om je te dragen
Tot de huzen van mijn voorouders
Om je te vertellen dat er geen nacht is
Dat de wens de honger en de brand is

Ik zal de taal, beweging en lichaam veranderen
Ik zal de woorden van iemand anders’ lied spreken
Ik kwam om je te vertelen....

*******************

Ze loopt alleen door de stad
Ze loopt alleen door de stad
Ze denkt alles
Alles dat ze denkt dat ze weet
Het is alleen down
Het is genoemd out

**********************

Daar is het winter
Daar is het te koud
Daar de dagen zijn te donker
Niemand heeft werk
Daar is er geen plaats waar ik kan slapen.

rode wijn

De nieuwe dag begint. Het sneeuwt. Mijn balkon is wit. Het is winter. De stad slaapt nog. De straten zijn stil en gebouwen doen de schaduws aan.
Het telefoon rinkelt.
De zwarte deur en een gele achternaam erop. In de hal een groot modernistisch schilderij. Een paar schoenen... Gucci... En een overjas op de vloer.
De living is mooi. Grijze muren, zwarte garnituur, witte tapijt en meer modernistische schilderijen. Een rode vaas op de tafel en een handttas ernaast.
De keuken is schoon. Er is maar één boord op de bar. De grote raam en het leukste uitzicht.
Naast de deur in de living is er de trap. En een mooieste zwarte jurk erop.
Op de tweede kant zijn er de kamers. De eerste is klein met vele boeken en een piano naast de raam. De rode tulpen in de vaas op de piano. Een liedje op de papier.
In de grotere kamer is er een groot bed, een groot spiegel, de grote stad in hetschilderij aan de muur. Miuziek... De trap naar de Paradijs van Led Zeppelin. Versace parfum. Op de witte tapijt ligt er een meisje. Haar handen en borst zijn rood. Naast haar twee rode rozen. De derde meisje die op dezelfde manier vermoorden is.