VanDeKarantinVanMijnZuiversteZin

Mijn enige angst. En mijn hoop.
Van altijd.
Mijn liefde. Mijn ziel. En orde van lichaam. En architectuur van leven. Alles! Alles! Alles! Alles is verloren in dit schilderij in je hoofd.
Ik kan niet meer denken want alle mijn gedachten zijn niet meer mijn.Mischien is deze structuur van zinnen verkeerd?
Mischien zijn de gebouwen in mijn hoofd inderdaad jouw gebouwen. En de ramen. En de straten. En de straatverlichting. En jouw vuilnisbakken.
Waarom is er geen zon om dit schilderij?
Het spijt me. Het spijt me omdat ik meer dan wit niet kan zien. Het witte appartement. De witte kamers. De witte stoelen. En de tafel. Het witte licht over de witte mensen. De witte wereld van het witte shilderij. In je hoofd. In JE hoofd.
En je woorden.
En mijn woorden.
En je kleuren.
En de witte die ik zie.
En de witte die je schilder.
En die witte die ik zie...

Van de karantin van mijn zuiverste zin.
Voor hem die weet.